"Πάντα περπατούσα ανέμελα στην ζωή. Δεν ήθελα πολλά. Λίγο φαί-νερό και την υγειά μου μωρέ...και να ταξιδεύω. Να γυρίζω το κεφάλι μου δεξιά κ' αριστερά και να βλέπω τσ' ομορφιές της γης. Να μυρίζω τα λουλούδια και να νιώθω το χώμα κάτω απ' τα πόδια μου να ακούει το βήμα μου.

Να είμαι, να υπάρχω και όλα τα άλλα έρχονται. Ετσι απλά σε προσκυνώ Θεέ....

Κι όσο περπατώ λίγο-λίγο, μέρα με την μέρα, όλα σιγά-σιγά αλλάζουν, εξελίσσονται, βαθαίνουν, ψηλώνουν στα μάτια μου εμπρός.

Ανασαίνω και γεμίζω-άχ ψυχή μου δεν σ' ορίζω....

Κι ο τεχνοκράτης με χαζεύει...με κοροιδεύει μωρέ...Κρυφά του με ζηλεύει, γιατί εγώ τον ήλιο βλέπω κι εκείνος τα κουμπιά του...στα σκοτεινά σοκάκια του και στην κλειστή καρδιά του....

Δεν θέλω τα χλιδάτα-τα ρουμπινάτα υφάσματα και τα παχιά στο μάτι.

Δεν θέλω βίλλες-κότερα και της ψευτιάς το όνειρο μωρέ....

Την αγκαλιά σου βρε ζωή ποθώ -να τρέξω στα χορτάρια- να κολυμπήσω στα καθάρια σου νερά- ν' ανέβω τα βουνά σου.

Κι άν έμορφη σε φώναζα

πάλι έμορφη θα σε γεννήσω ξανά...."

Τίτλος Έργου: Τρισήλιον

Υλικό: Κολάζ