|
ΚΙΝΗΜΑΤΑ
|
Systemic Painting - Ζωγραφική των Συστημάτων |
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Κυριακή, 12 Φεβρουάριος 2012 12:44 |
 Leon Polk Smith, "Τρία κίτρινα οβάλ", 1967Σε μια έκθεση που οργάνωσε ο Lawrence Alloway (1926-1990), με τον τίτλο Systemic Painting (Ζωγραφική των Συστημάτων), στο Guggenheim Museum της Νέας Υόρκης το 1966, συμπεριέλαβε ορισμένους καλλιτέχνες που θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στην αμερικανική ζωγραφική του '70.
Στο κείμενο για τον κατάλογο της έκθεσης ο Alloway δεν θεωρούσε τον όρο Systemic συνώνυμο με την μηχανιστική ή αναπόφευκτα απρόσωπη αισθητική. Οι εκθέσεις και οι κατάλογοί τους αποτελούν αφετηρία ή σταθμούς εξαιρετικής σημασίας για την μεταπολεμική τέχνη. Στην στυλιστική ανάλυση αναζητούμε την ενότητα μέσα στην ποικιλία.
|
|
|
Έλληνες ζωγράφοι της γενιάς των χρόνων 1923-1940. Μέρος Α' |
|
Συντάκτης: Μαρία Μποϊλέ
|
|
Δευτέρα, 23 Ιανουάριος 2012 19:15 |
 Γαΐτης Γ., Ακρόπολη, 1979-80Η διεθνοποίηση της νεοελληνικής ζωγραφικής πραγματοποιήθηκε μέσω νέων διατυπώσεων και αναζητήσεων που έκαναν την εμφάνισή τους με τους καλλιτέχνες που γεννήθηκαν στο διάστημα των χρόνων 1923-1940, οι οποίοι έδωσαν τον τόνο μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και σφράγισαν την τέχνη ολόκληρου του 20ού αιώνα.
|
|
Environment - Περιβάλλον, Μέρος Β' |
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Δευτέρα, 09 Ιανουάριος 2012 18:42 |
 Αποφασιστικός για την εξέλιξη του Environment υπήρξε ο ρόλος του Claes Oldenburg (1929-), γιατί ενώ μας πείθει για την ανεξαρτησία της σύλληψης και τη μορφική πρωτοτυπία, ενός τεράστιου παγωτού πύραυλου ή μιας μαλακής γραφομηχανής, είναι βέβαιο ότι ταυτόχρονα τα βλέπει ως αντικείμενα που μπορούν να συσχετιστούν ώστε να συνθέσουν ένα Περιβάλλον.
Αυτό άλλωστε αποδεικνύουν οι εκθέσεις του μετά το 1960 με άξονες τα τρία κύρια θέματα «Ο Δρόμος», «Το Μαγαζί», «Το Σπίτι», στα οποία αρνείται να κάνει διάκριση ανάμεσα σε πρόσωπα και πράγματα, έμψυχα και άψυχα, υλικά και άυλα, θεωρώντας τα όλα αντικείμενα προς ψηλάφηση. (Αριστερή φωτογραφία: Claes Oldenburg, Μπανιέρα Soft (Model)-φάντασμα Έκδοση 1966, ακρυλικό και μολύβι σε αφρό γεμάτο καμβά με ξύλο, σχοινί, και γύψο).
|
|
Συντάκτης: Μαρία Μποϊλέ
|
|
Τρίτη, 27 Δεκέμβριος 2011 01:00 |
 Dennis Oppenheim, Στάση ανάγνωσης για εγκαύματα δευτέρου βαθμού, 1970Στο τέλος της δεκαετίας του '60 στην Αμερική, εμφανίζεται η Σωματική Τέχνη ή Body Art, μία τάση σαφώς συγγενής με τις προθέσεις του Happening. Πρόκειται για μία τέχνη που αποκτά υπόσταση χρησιμοποιώντας ως μέσο το ανθρώπινο σώμα, είτε μπροστά στο κοινό είτε σε ιδιαίτερο χώρο, οπότε για τη δημοσιοποίηση απαιτούνται φωτογραφίες, ταινία ή video.
|
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Δευτέρα, 12 Δεκέμβριος 2011 21:02 |
 Ο όρος Environment (Περιβάλλον), αναφέρεται σε μια μορφή τέχνης που γεμίζει μια ολόκληρη αίθουσα, ή εξωτερικό χώρο, περιβάλλει τον θεατή και αποτελείται από παντοειδή υλικά. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το φως, οι ήχοι και τα χρώματα. Πρόκειται για έναν εικαστικά ενεργοποιημένο χώρο στον οποίο ο κάθε επισκέπτης γίνεται μέρος της σύνθεσης. Ιστορικά η αφετηρία του Environment βρίσκεται στα Merzbauten του Schwitters (1887-1948), στις δεκαετίες του '20 και του '40, προσπάθησε να καταργήσει τα υπάρχοντα σύνορα ανάμεσα στις τέχνες και να οδηγήσει την ζωγραφική, την πλαστική και το σχέδιο σε συγκατοίκηση με την ποίηση, το θέατρο και την αρχιτεκτονική. (Αριστερή φωτογραφία: Schwitters, Η Merzbau, Ανόβερο, 1933)
|
|
Οι Ελληνίδες ζωγράφοι του 19ου αιώνα |
|
Συντάκτης: Μαρία Μποϊλέ
|
|
Σάββατο, 26 Νοέμβριος 2011 22:35 |
 Κατά τον 19ο αιώνα, ο λειτουργικός κατά φύλα καταμερισμός παρουσίας και δράσης απέδιδε το «δημόσιο» χώρο της πολιτικής και της οικονομίας, προνομιακά στους άνδρες και τον «ιδιωτικό» ή «οικιακό» στις γυναίκες. Τεκμήριο της ανωτέρω παραδοχής αποτελεί η Αυτοβιογραφία της Ζακυνθινής αρχοντοπούλας Ελισάβετ Μουτζά – Μαρτινέγκου (1801-1832), αποσπάσματα της οποίας δανείζομαι από το κείμενο της κ. Κούντουρα, «Η γυναίκα στη Νεοελληνική Ζωγραφική του ΙΘ΄ αιώνα. Εικόνα και δημιουργός». (Φωτογραφία αριστερά: Σοφία Λασκαρίδου)
|
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Κυριακή, 13 Νοέμβριος 2011 14:11 |
 Η Mec Art (Mechanical Art, Art Mecanique), (Μηχανική τέχνη), μια ρεαλιστική τάση στο χάρτη της τέχνης του '60, ορίζει ένα ρεύμα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη περί το 1963 και οφείλει την καθιέρωση του ονόματός της στον Pierre Restany. Την πρώτη της δημόσια εμφάνιση την έκανε με την έκθεση «Φόρος τιμής στον Nicephore Niepce», (Hommage a Nicephore Niepce), στην παρισινή Galerie J. τον Οκτώβριο του 1965.
Στην έκθεση συμμετείχαν ο Beguier, ο Γάλλος Alain Jacquet, οι Ιταλοί Mimmo Rotella και Gianni Bertini, ο Βέλγος Pol Bury και ο Έλληνας Νίκος Κεσσανλής. (Αριστερή Φωτογραφία:Βασική επιδίωξή τους ήταν η αναδόμηση της δισδιάστατης εικόνας με αποκλειστική εφαρμογή βιομηχανικών φωτομηχανικών μεθόδων. Τα έργα που παρουσιάζονται χρησιμοποιούν τις φωτογραφικές μεθόδους μεταφοράς κλισέ σε ποικίλα υπόβαθρα, όπως χαρτί, ύφασμα ή μέταλλο, με ενδιάμεσο τη μεταξοτυπία, προκειμένου να επιτρέψουν μια μηχανική αναπαραγωγή των εικόνων. Οι εικόνες προέρχονται από περιοδικά. (Αριστερή Φωτογραφία: Mimmo Rotella, Marilyn, 1962).
|
|
Η Ομαδική Προσωπογραφία στη Νεοελληνική Τέχνη |
|
Συντάκτης: Μαρία Μποϊλέ
|
|
Σάββατο, 29 Οκτώβριος 2011 22:18 |
Βρυζάκης Θ., «Η Ελλάς ευγνωμονούσα» ή Υπέρ
Πατρίδος το Παν, 1858, λάδι σε μουσαμά,
215 x 157εκ., Εθνική Πινακοθήκη. Η ομαδική προσωπογραφία ορίζεται, κατά τον Alois Riegl, ως «παρουσίαση μιας ελεύθερης και εκούσιας συνύπαρξης αυτόνομων και ανεξάρτητων ατόμων». Δίχως αμφιβολία, θα πρέπει να συμπληρωθεί σε αυτόν τον ορισμό ο ειδικός τρόπος πραγμάτευσης που απαιτεί ένα τέτοιο θέμα, έτσι ώστε να μην αρκείται στην πιστή απεικόνιση και την ψυχογράφηση, αλλά να επεκτείνεται στην απόδοση των σχέσεων μεταξύ των προσώπων, στους ιδιαίτερους δεσμούς τους και στην ένταξή τους στο σύνολο.
|
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Δευτέρα, 10 Οκτώβριος 2011 18:05 |
 Στον αμερικανικό Αφηρημένο Εξπρεσιονισμό εκδηλώθηκε αντίδραση από τους καλλιτέχνες της Μετά-Ζωγραφικής Αφαίρεσης μετά τα μέσα της δεκαετίας του '50 και βρήκε το ευρωπαϊκό της παράλληλο στο διάλογο της βασισμένης στη γεωμετρία ζωγραφικής με την Art Informel. Ο ρωσικός Κονστρουκτιβισμός, το ολλανδικό De Stijl και το γερμανικό Bauhaus συνέθεσαν ένα στέρεο υπόβαθρο. Η γαλλική Abstraction-Creation, παρά την ετερογένειά της, είχε ήδη παίξει το '30 έναν ρόλο στην διάδοση και εμπέδωση των αρχών του De Stijl και έγινε η γέφυρα μετάβασης από την προπολεμική στη μεταπολεμική Γεωμετρική Αφαίρεση. Ο όρος Συγκεκριμένη Τέχνη (Concrete Art), που είχε προτείνει ο Theo van Doesburg ως υποκατάστατο του Μη-αντικειμενική Τέχνη, αναβίωσε το 1947 στο Salon des Realites Nouvelles, ενώ η γκαλερί της Denise Rene, άνοιξε στο Παρίσι το 1944, έγινε κέντρο προβολής αυτής της τέχνης. (Αριστερή Φωτογραφία: Max Bill, ομάδα τριών (1989) μπροστά από την Mercedes-Benz Κέντρο στη Στουτγάρδη)
|
|
Συντάκτης: Ανδριανή Αμπάβη
|
|
Πέμπτη, 29 Σεπτέμβριος 2011 10:26 |
 Θεόδωρος Βρυζάκης, Η έξοδος του Μεσολογγίου (1853)Η σχολή του Μονάχου ή αλλιώς Ακαδημαϊκός Ρεαλισμός αποτελεί το πλέον σημαντικό εικαστικό κίνημα στην Ελλάδα του 19ου αιώνα, με έντονες επιρροές από την ομώνυμη Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου.
|
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Παρασκευή, 05 Αύγουστος 2011 23:00 |
|
 Από τις τέχνες της κίνησης, η Op Art (Οπτική τέχνη) κατατάσσεται παραδοσιακά στον τομέα της κινητικής τέχνης. Εμφανίστηκε στην δεκαετία του ?60 και ο όρος προτάθηκε για πρώτη φορά από τα περιοδικά «Time» και «Life» στα τέλη του 1964 αλλά καθιερώθηκε με την έκθεση, Η Ανταπόκριση του Ματιού (The Responsive Eye), που οργανώθηκε το 1965 στο Museum of Modern Art της Νέας Υόρκης. Είναι μια καινούρια τάση των τελευταίων μη αναπαραστατικών ρευμάτων, θεμελιωμένη στις αναζητήσεις της οπτικής ικανότητας του ανθρώπου. Δημιουργήθηκε ένα νέο οπτικό αλφάβητο, βασιζόμενο στις έρευνες της ιδιότητας του φωτός, στους συνδυασμούς και στους κραδασμούς των χρωμάτων, στις αξίες των μεταβλητών κλιμάτων των φωτεινών, των χρωματιστών, των κινουμένων σημείων. (Αριστερή Φωτογραφία: Victor Vasarely, Mach-C, 1952-1953)
|
|
|
|
|
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 Επόμενο > Τέλος >>
|
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL |
|
