|
Μαζάτσιο Τζιοβάννι - Masaccio Tommaso di ser Giovanni Guidi |
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Κυριακή, 27 Νοέμβριος 2011 16:28 |
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL  Μαζάτσιο Τζιοβάννι (Masaccio Tommaso di ser Giovanni Guidi, ή Cassai), Ιταλός ζωγράφος (Σαν Τζοβάννι Βαλντάρνο, Αρέτσο 1401-Ρώμη 1428). Γεννήθηκε κοντά στην Φλωρεντία και πέθανε νεότατος στη Ρώμη. Είχε βαπτιστεί Τομάζο (Θωμάς), αλλά τον φώναζαν Μαζάτσιο (ατζαμής Θωμάς), για την έλλειψη πρακτικού πνεύματος και την ατημέλητη εμφάνισή του. Η τέχνη του λιτή, εστιάζει στο σωματικό και πνευματικό βάρος των προσώπων του. Ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για την απλή και κάποτε φτωχική και παραμελημένη, ζωή του και λίγα είναι τα βέβαια έργα του, που είχαν μεγάλη σημασία για την καλλιτεχνική ανανέωση της Φλωρεντίας στον 15ο αιώνα.
Πρόλαβε να δημιουργήσει ένα έργο πολυσήμαντο για την επιβλητική απλότητα, την ήρεμη μεγαλοπρέπεια του, την έξοχη αρμονία της συνθέσεως, αρετές που εκφράζουν ένα υψηλό καλλιτεχνικό ήθος. Το 1422 βρίσκεται εγγεγραμμένος στη συντεχνία των γιατρών και των φαρμακοποιών και το 1424 στον κατάλογο των ζωγράφων της Συντεχνίας του Αγίου Λουκά. Πριν από το έτος αυτό είχε ζωγραφίσει τη νωπογραφία των «Εγκαινίων» στο αίθριο της μονής των Καρμηλιτών στη Φλωρεντία, που είχε καταστραφεί. (Αριστερή φωτογραφία: "Παναγία με ψευδο-αραβικό φωτοστέφανο", 1426).
 "Θεοτόκο ένθρονη και τέσσερεις Αγίους", 1422
Ανακαλύφθηκε στην Κασία ντι Ρετζέλλο ένα τρίπτυχο του 1422 με τη «Θεοτόκο ένθρονη και τέσσερεις Αγίους», έργο διαφωτιστικό για την καλλιτεχνική του παιδεία. Η διαμόρφωσή του οφείλεται στον υστερογοτθικό ζωγράφο Μαζολίνο, αλλά έχει υποστεί και επιδράσεις από άλλους συγχρόνους του Φλωρεντινούς καλλιτέχνες, αναγεννησιακούς, όπως τον Ντονατέλλο και τον Μπρουνελλέσκι. Τα χαρακτηριστικά της ωριμότητάς του εμφανίζονται στο πολύπτυχο για την εκκλησία των Καρμηλιτών της Πίζας και όχι τόσο στον πίνακα «Η Παναγία με την Αγία Άννα και το Βρέφος» (1424). Τμήματα του διαμελισμένου πολύπτυχου είναι «Παναγία ένθρονη», «Η Σταύρωση», η βάση του πολύπτυχου με την «Προσκύνηση των Μάγων», τη «Σταύρωση του Αγίου Πέτρου» και την «Αποτομή του Προδρόμου».
Στην «Παναγία ένθρονη» διατηρείται ακόμα ο χρυσός κάμπος όπως και στην «Σταύρωση», αλλά η μορφή της Παναγίας είναι στερεά τοποθετημένη κατά τα τρία τέταρτα και αποκτά μεγαλύτερη ένταση με τη χρήση της προοπτικής και με το φως που πέφτει πάνω στα σώματα από την αριστερή πλευρά της συνθέσεως. Στην «Σταύρωση» με τη χρήση της φωτοσκιάσεως στο σώμα του Χριστού και μιας εκπληκτικής χρωματικής βιαιότητας που καταλήγει στον κόκκινο μανδύα της Μαγδαληνής, με τον οποίο δημιουργεί ζωηρή αντίθεση ο χρυσός καταρράκτης των μαλλιών της. Η κοινή δραστηριότητα του Μαζάτσιο και του Μαζολίνο άρχισε τον Αύγουστο του 1427.
 Προσκύνηση των Μάγων
 "Η Πληρωμή του Φόρου", 1425Στις «Σκηνές από τον Βίο του Αγίου Πέτρου», ο Μαζάτσιο εφαρμόζει για πρώτη φορά την προοπτική του Μπρουνελλέσκι, τόσο σε κάθε σκηνή, όσο και στο σύνολο του παρεκκλησίου, στο οποίο ένα παράθυρο παρέχει την πηγή του φυσικού φωτός της συνθέσεως. Στη σκηνή «Ο Άγιος Πέτρος γιατρεύει τους ασθενείς», ο καλλιτέχνης εγκαταλείπει τον μυθολογικό και φανταστικό τρόπο περιγραφής των γεγονότων και κινεί τις μορφές του, τους αναπήρους και τον άγιο με το συγκεντρωμένο και αυστηρό πρόσωπο, σε ένα δρόμο εμπνευσμένο από κάποια συνοικία της Φλωρεντίας.
Στην «Πληρωμή του Φόρου», (1425), ο ζωγράφος έχει χρησιμοποιήσει το σημείο όρασης, με το έδαφος να ανηφορίζει στο βάθος, έτσι ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι μπορούμε να μπούμε στη σκηνή. Οι απόστολοι, με την βαρύτητα της στάσης και της εκφράσεως των προσώπων τους, πλαισιώνονται από το σκοτεινό και σκληρό τοπίο και η σκηνή δεν εκτυλίσσεται κατά τρόπο εξωτερικό, με τη διαδοχή των διαφόρων στιγμών της δράσεως, αλλά αποκτά ενότητα με τη σύγκλιση των γραμμών προς την κεντρική μορφή του Χριστού, ο οποίος με την ήρεμη και αυστηρή χειρονομία του συγκεντρώνει το υψηλό νόημα της νωπογραφίας, που τονίζεται με τα αυστηρά χρώματα και την ισχυρή πλαστικότητα των σωμάτων.
|
