|
Φρα Τζοβάννι ντα Φιέζολε - Fra Giovanni da Fiesole (Φρα Αντζέλικο) |
|
Συντάκτης: Ρουμπέκα Κατερίνα
|
|
Τρίτη, 27 Δεκέμβριος 2011 22:24 |
|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL  Αντζέλικο Μπεάτο (Beato Angeliko). Ιταλός ζωγράφος της πρώτης περιόδου της Αναγεννήσεως (Βίκκιο ιν Μουτζέλλο γύρω στο 1400-Ρώμη 1455). Ο Φρα Τζοβάννι ντα Φιέζολε, (Fra Giovanni da Fiesole), στον αιώνα του γνωστός ως Γκουίντο ντι Πιέτρο, επονομάστηκε Αντζέλικο (αγγελικός), για την εξαιρετική χάρη των εικόνων του και επειδή στα πρόσωπα και στις στάσεις των μορφών που απεικόνισε φαίνεται η καλοσύνη της ψυχής του. Μπεάτο (μακάριος) από την λαϊκή παράδοση, που τον θεωρούσε ως τον μεγαλύτερο θρησκευτικό ζωγράφο της Αναγεννήσεως.
Σε ηλικία 20 χρονών μπήκε στο δομινικανό μοναστήρι του Φιέζολε, μαζί με τον αδελφό του Μπενεντέττο, που ήταν αντιγραφέας χειρογράφων. Στην καλλιτεχνική του διάπλαση είχε κυρίως συμβάλλει η κομψή υστερογοτθική ζωγραφική του Λορέντσο Μόνακο, του Τζεντίλε ντα Φαμπριάνο και του Μαζολίνο ντα Πανικάλε. Από τα πρώτα του έργα, αποκόμισε πείρα που άφησε για πολύ καιρό τα ίχνη της στη λεπτομερειακή εκτέλεση των πινάκων του. Η προπαίδεια αυτή δεν τον εμπόδισε να συμμετάσχει στη μεγάλη ρυθμολογική ανανέωση που πραγματοποιήθηκε στην Φλωρεντία, κατά τις πρώτες δεκαετίες του 15ου αιώνα, με πρωτεργάτες των Μπρουνελλέσκι, τον Ντονατέλλο και τον Μαζάτσιο. (Αριστερή φωτογραφία: Η Maesta (Madonna ένθρονη) με Αγίων Κοσμά και Δαμιανού , του Αγίου Μάρκου και του Αγίου Ιωάννη , του Αγίου Λαυρεντίου και τρεις Δομινικανοί, Άγιος Δομίνικος , ο Άγιος Θωμάς Ακινάτης και του Αγίου Πέτρου Μάρτυρος).
 Η Ημέρα της κρίσηςΟ Βαζάρι στις "Βιογραφίες" του παρουσιάζει τον Αντζέλικο σαν μορφή μοναχική, που μεταγράφει με την ζωγραφική τους εκστατικούς οραματισμούς των κατανυκτικών προσευχών του, αλλά αναφέρει επίσης ότι υπήρξε από τους πρώτους θαυμαστές και μελετητές των νωπογραφιών του Μαζάτσιο στην εκκλησία του Κάρμινε στη Φλωρεντία. Ο Αντζέλικο ενημερωνόταν στα καλλιτεχνικά προβλήματα της εποχής του, όπως φαίνεται από τη σοφία με την οποία χειρίζεται τους πλαστικούς όγκους, το φυσικό φως, την προοπτική και το αρχιτεκτονικό βάθος, αλλά χρησιμοποίησε τα μέσα αυτά για να ανανεώσει τη μυστική γοητεία των αγίων εικόνων. Ζωγράφισε πολλούς πίνακες βωμών, ιδίως για μοναστήρια δομινικανών, όπως την "Αποκαθήλωση" για την Αγία Τριάδα, τη "Δευτέρα Παρουσία", την "Θήκη βωμού των Λινουργών", τον πίνακα βωμού τον επονομαζόμενο "της Ανναλένα", τον "Ευαγγελισμό" της Κορτόνα και το "Πολύπτυχο της Περούτζια". Αν οι φορητές εικόνες του θαυμάζονται για τα ζωηρά και καθαρά χρώματά τους, τον διακοσμητικό πλούτο, το επιτηδευμένο κάλλος των μορφών, την εξαίρετη αρμονία ανάμεσα στο χρυσό βάθος, το τοπίο και τη ρυθμικότητα της πτυχολογίας, μια αυθεντική μνημειακή φλέβα και μεγάλη συνθετική δύναμη χαρακτηρίζουν τους δύο μεγάλους νωπογραφικούς κύκλους που ζωγράφισε ο Αντζέλικο στη μονή του Αγίου Μάρκου στη Φλωρεντία και στο παρεκκλήσιο του Νικολάου Ε' στο Βατικανό.
 "Η Στέψη της Παρθένου", 1435-1440Ο πίνακας "Η Στέψη της Παρθένου" (1435-1440), ερμηνεύει το θέμα της Στέψεως, αποφεύγοντας προοπτικά και ευθύγραμμα στοιχεία και υιοθετώντας ευκίνητες, ρευστές φόρμες, άγιοι, άγγελοι και σύννεφα, για να δημιουργήσει μια κατά εξοχήν καμπυλόγραμμη σύνθεση. Αυτό φαίνεται και από τα δύο συμπαγή ημικύκλια που σχηματίζουν οι μορφές. τα κεφάλια και τα σώματα των μορφών αυτών έχουν ποικίλο προσανατολισμό, όχι όμως οι φωτοστέφανοι, οι οποίοι είναι με λεπτότητα διακοσμημένοι αναγλυφικά σαν νομίσματα και δείχνουν επίπεδοι. Οι επιφάνειές τους αποκτούν στερεότητα και λάμψη. Ο Χριστός και η Παρθένος είναι καθισμένοι σε έναν κύκλο από σύννεφα και πίσω τους υψώνεται μια νεφέλη από ακτίδες, που υποβάλλουν ένα απεριόριστο άπλωμα φωτός και χώρου. Δίνοντας έμφαση στα όργανα που παίζουν οι άγγελοι και προπάντων στις μακριές σάλπιγγες που εκτείνονται λοξά προς τα επάνω, ο καλλιτέχνης φαίνεται να υπαινίσσεται ότι το μουσικό στοιχείο θα μπορούσε να ενσωματωθεί στην όλη σύνθεση.
 "Ο Ιησούς και η Μαρία η Μαγδαληνή"Το 1437 ο Φρα Αντζέλικο άρχισε στην Φλωρεντία την τοιχογραφική διακόσμηση της μονής του Αγίου Μάρκου, που την είχε παραχωρήσει στους δομινικανούς μοναχούς του Φιέζολε, ο πάπας Ευγένιος Δ' τον προηγούμενο χρόνο. Ο Κόζιμο Μέδικος ανέλαβε τη δαπάνη της επισκευής του κτιρίουκαι ανέθεσε στον αρχιτέκτονα του Μικελότσο να το μετατρέψει σε μοναστηριακό οικοδόμημα, αντάξιο του νέου φλωρεντινού αναγεννησιακού πνεύματος. Τους τοίχους ζωγράφισε ο Φρα Αντζέλικο και μολονότι το μέγεθος του έργου τον ανάγκασε να καταφύγει στην βοήθεια συνεργατών, κάθε τμήμα των τοιχογραφιών αποκαλύπτει την προσωπικότητα του καλλιτέχνη. Απευθυνόμενος σε κοινό μοναχών, καλλιέργησε ένα ζωγραφικό ιδίωμα συμβολικό, απαλλαγμένο από κάθε δραματική χροιά και δημιούργησε συνθέσεις εξαιρετικά λιτές. Στο "Μη μου άπτου" ή "Ο Ιησούς και η Μαρία η Μαγδαληνή", ο κήπος, στοιχείο απαραίτητο της εικονογραφίας, παραμένει εντελώς ξένος προς τη σκηνή που διαδραματίζεται μονάχα ανάμεσα στα δύο πρόσωπα. Ιδιαίτερο ζωγραφικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η λάμψη του λευκού ενδύματος του Ιησού και η αντανάκλασή της στο μανδύα της Μαρίας της Μαγδαληνής που είναι γονατιστεί.
|
Πρέπει να συνδεθείτε πρώτα για να μπορέσετε να πραγματοποιήσετε σχόλιο. Η εγγραφή σας είναι δωρεάν.
|
