|
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
Αυτοπροσωπογραφία
Ρούμπενς, Πιέτερ Πάουλ, Φλαμανδός ζωγράφος (Ζήγκεν, Βεστφαλία 1577 - Αμβέρσα 1640). Ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της τέχνης του Μπαρόκ. Σε ηλικία 10 ετών πήγε στην Αμβέρσα, σπούδασε με τους βαν Νόορτ και Όττο βαν Βέεν, αλλά το 1598 άνοιξε δικό του εργαστήριο. Το 1600 πήγε στην Ιταλία και έμεινε αρκετό καιρό στην Βενετία και αργότερα μπήκε στην υπηρεσία του δούκα της Μάντοβας, Βιντσέντσο Γκοντσάγκα, ο οποίος του ανέθεσε καθήκοντα που τον έφεραν στην Φλωρεντία, στην Ισπανία και στη Ρώμη. Του παρήγγειλε, επίσης και πολλά ζωγραφικά έργα, όπως εικόνες για την εκκλησία της Αγίας Τριάδας της Μάντοβας.
Κατά την διάρκεια των ταξιδιών αυτών, ο Ρούμπενς γνώρισε άριστα την ιταλική τέχνη της Αναγεννήσεως και των αρχών το 17ου αιώνα. Του άρεσε ο τρόπος με τον οποίο ο Καρράτσι ξαναζωντάνεψε στη ζωγραφική τα κλασικά θέματα και τους αρχαίους μύθους και η ειλικρίνεια με την οποία ο Καραβάτζιο μελετούσε τη φύση, που επικέντρωνε το ενδιαφέρον της στην απόδοση της ποικιλόμορφης επιφάνειας των πραγμάτων. Ο Καραβάτζιο ζωγράφιζε όσο πιστά γίνεται, ότι έβλεπε το μάτι. Δεν τον απασχολούσαν τα κριτήρια της ομορφιάς, ούτε νοιαζόταν για το αν το θέμα ήταν αρκετά σοβαρό.
Το μαρτύριο της αγίας Ούρσουλας και της ακολουθίας της
Το 1608 επιστρέφει στην Αμβέρσα, ως ένας καταξιωμένος και ώριμος ζωγράφος. Είχε μάθει να χειρίζεται με ευκολία το πινέλο και τα χρώματα, είχε αποκτήσει με ευκολία την αναπαράσταση του γυμνού και των πτυχών των φορεμάτων, του οπλισμού και των κοσμημάτων, των ζώων και των τοπίων. Στη ζωγραφική του παρουσιάζει, με εκπληκτικό τρόπο, την πλούσια αισθητικότητα και την έντονη θηλυκότητα, των γυμνών γυναικείων σωμάτων, με τα οποία συναγωνίζεται η δυνατή και ηρωική απόδοση των ανδρικών. Προτιμά τα ζεστά και ζωντανά κόκκινα χρώματα. Τα κυριότερα χαρακτηριστικά της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, είναι οι μεγάλες και πολυπρόσωπες συνθέσεις, η ζωτικότητα, ο πλούτος των χρωμάτων, η πληθωρικότητα, η ένταση των κινήσεων και ο δυναμισμός. Χαρακτηριστικό έργο του, είναι «Το μαρτύριο της αγίας Ούρσουλας και της ακολουθίας της». Ο Ρούμπενς, συνδυάζει στη ζωγραφική του διάφορα στοιχεία, όπως το βενετσιάνικο χρωματικό πλούτο, την αντίληψη για το φως του Καραβάτζιο και την πλαστικότητα του Μιχαήλ Άγγελου. Στα περισσότερα έργα του, αποθεώνεται το ανθρώπινο σώμα και συγκεκριμένα η χρήση του γυναικείου γυμνού, όπου κινείται μέσα σε χείμαρρους από χρώματα.
Τοπίο με κυνηγό πουλιων
Έπειτα από τον γάμο του με την Ελένε Φουρμέντ, το 1630, ο Ρούμπενς είδε να αυξάνουν διαρκώς οι επιτυχίες του και εκτός από τα τόσα έργα με μυθολογικά, ιστορικά και θρησκευτικά θέματα, εκτέλεσε και πολλούς διακοσμητικούς κύκλους. Χαρακτηριστικό, είναι το έργο, «Τοπίο με κυνηγό πουλιών». Η ανεξάντλητη όμως εφευρετικότητά του, έβρισκε ευτυχέστερη έκφραση, όχι τόσο στις επίσημες παραγγελίες, όσο στις προσωπογραφίες και στα τοπία.
Ο Ρούμπενς, γεμάτος τιμές και πλούτοι, πάσχοντας από αρθρίτιδα στα χέρια αλλά πάντα ακούραστος, πέθανε στην Αμβέρσα το 1640. Η ζωγραφική του, αποτέλεσε αποφασιστικό παράγοντα για την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού Μπαρόκ και θεωρείτε ζωντανή και επιβλητική, ακόμα και κατά τον 18ο αιώνα και την εποχή του ρομαντισμού.
Κεφάλι παιδιού, πιθανώς της κόρης του καλλιτέχνη Κλάρας Σερένας
Το έργο «Κεφάλι παιδιού, πιθανώς της κόρης του καλλιτέχνη Κλάρας Σερένας» (1616), δείχνει το κεφάλι ενός μικρού κοριτσιού, μάλλον της κόρης του Ρούμπενς. Είναι ένα απλό κατά μέτωπο πορτρέτο, ενός παιδιού. Μοιάζει να πάλλεται σαν ζωντανή σάρκα, έδωσε την εντύπωση της ζωντάνιας, με τις τολμηρές και αβρές πινελιές από φως, με τις οποίες υποδήλωνε τα υγρά χείλη, τη διάπλαση του κεφαλιού και των μαλλιών.
Η Πτώση των Τιτάνων
Στο Μπαρόκ, που χαρακτηρίζει την ευρωπαϊκή τέχνη του 17ου αιώνα, από την Αναγέννηση ως τον κλασικισμό, διαμορφώθηκαν δύο διακρινόμενες τάσεις : η κλασική, που είχε αφετηρία το έργο του Ραφαήλ και αντιπροσωπεύεται πλησιέστερα στο έργο του Πουσσέν και η ρομαντική, περισσότερο δυναμική, η οποία συνεχίζει την καλλιτεχνική και πνευματική κληρονομιά του Μιχαήλ Άγγελου. Την δεύτερη τάση αναπτύσσει με ζωτική ορμή ο Ρούμπενς στις μνημειακές συνθέσεις του, που πλημυρίζουν από ζωή, από την παλλόμενη φωτεινότητα των χρωμάτων, από τον ταχύ ρυθμό της ψυχικής εντάσεως. « Η πτώση των τιτάνων» δείχνει, την πηγή της συγκινήσεως, αλλά και το μεγάλο πρότυπο που δέχτηκε ως κληρονομιά ο Ρούμπενς.
|
