- Με το έργο σας ασκείτε αιχμηρή κριτική στα «πρέπει» και την ηθικολογία της σύγχρονης κοινωνίας και υπ? αυτή την έννοια, θεωρούσα ότι η συγγραφή για εσάς συνιστά πολιτική πράξη. Παρόλα αυτά, έχετε δηλώσει ότι θεωρείτε τη συγγραφή πράξη αυτοθεραπευτική. Μήπως αυτοθεραπεύεστε λογοτεχνικά μέσα από την υπονόμευση των κακώς κειμένων και νοουμένων του καιρού μας;
Δεν ξέρω ποια ανάγκη ακριβώς με κρατάει δέσμιο της γραφής εδώ και τόσα χρόνια. Κι ενώ θεωρώ πως είναι εν μέρει και θεραπεία, έχω πάντα κατά νου το ρητό του Βασίλη Βασιλικού: «Καλύτερα στον τυπογράφο παρά στον ψυχαναλυτή», το οποίο εγώ παραφράζω ως: «Καλός ο τυπογράφος, αλλά καμιά φορά κι η ψυχανάλυση χρειάζεται».

- Χαρακτηριστήκατε από τους κριτικούς ως ο Έλληνας Μαρκήσιος ντε Σαντ, κυρίως λόγω της τάσης σας -στα πρώτα λογοτεχνικά σας έργα- να ανιχνεύετε τις μύχιες ερωτικές σκέψεις και επιθυμίες των ανθρώπων. Αυτή η εσωτερική διερεύνηση σάς γοητεύει επειδή άραγε ό,τι αφορά τη λανθάνουσα ερωτική διάθεση κρίνεται κοινωνικά καταδικαστέο;
Δε νομίζω. Απλώς, θεωρώντας ανέκαθεν τον εαυτό μου αποκλίνοντα, με τραβάει ως θεματική η «αρρωστημένη» πλευρά του πόθου και η ερωτική δυστυχία.

- Ένας κεντρικός θεματικός άξονας του έργου σας είναι η ερωτική δυστυχία των ηρώων. Κατά πόσον μπορεί η ερωτική ματαίωση να αποβεί καταστροφική για τη ζωή μας; Πιστεύετε ότι οι αναγνώστες «διδάσκονται» από τη διαχείριση των ερωτικών αδιεξόδων που βιώνουν οι ήρωες των έργων σας;
Φριχτό πράγμα να «διδάσκεις» ερήμην σου. Θέλω να πιστεύω πως οι αναγνώστες μου απλά τη βρίσκουν μ? αυτά που γράφω. Όσο για το ότι η ερωτική ματαίωση σου κόβει τα πόδια, αυτό είναι το πλέον αυτονόητο ? παρόλο που ο έρωτας ως ψυχική συνθήκη δεν είναι επ? ουδενί πανάκεια. Μοιάζει λίγο με την γκουρμέ κουζίνα: Μπορείς να επιβιώσεις και χωρίς αυτήν, αλλά σε τρώει η περιέργεια να δοκιμάσεις, κι αν δεν έχεις τη δυνατότητα, μπορεί να σκυλιάσεις σε τέτοιο βαθμό που να μη φχαριστιέσαι το καθημερινό φαγητό.

- Ανατέμνετε την ανθρώπινη ψυχολογία, ακριβώς όπως ένας ιατροδικαστής ανατέμνει το ανθρώπινο σώμα, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες που θα επιφέρει η δημοσιοποίηση της έκθεσής του. Αλήθεια, πώς διαχειρίζεστε την όποια αρνητική κριτική του έργου σας από το αναγνωστικό κοινό;
Κάθε φορά που μου κακολογούν βιβλίο μου, θλίβομαι κι οργίζομαι απερίγραπτα. Κι ωστόσο, όπως παρατηρείτε, εξακολουθώ να δημοσιεύω κείμενα που είναι δεδομένο πως θα οδηγήσουν τους αναγνώστες ? κριτικούς και μη ? στα άκρα. Πρόκειται μάλλον για παιδαριώδη εγωισμό και μια διεστραμμένη αντιμετώπιση της όποιας διασημότητας (εξάλλου, ο ψυχαναλυτής μου μ? έχει περιγράψει ως ?πολύμορφο διαστροφικό παιδί? ? μια ενδιαφέρουσα φροϋδική πατέντα).

- Πιστεύετε ότι ένας συγγραφέας μπορεί να αντλεί το υλικό των έργων του αποκλειστικά από τις μνήμες και τις εμπειρίες της ζωής του και της ζωής των άλλων, ή χρειάζεται και σε ποιο βαθμό τη συνεισφορά της φαντασίας του;
Το φαντασιακό στοιχείο ούτως ή άλλως περισσεύει στους συγγραφείς ? ή, μάλλον, στους καλούς συγγραφείς. Εγώ υπήρξα πάντα καχύποπτος απέναντι στη γονιμοποιό δύναμη της εμπειρίας. Είμαι παραδοσιακός μυθοπλάστης, κι ακόμα και οι πλέον αυτοβιογραφικές πινελιές των βιβλίων μου, με το που θα γραφτούν, παύουν να μου είναι οικείες ή μύχιες, και γίνονται κομμάτι της εκάστοτε παραμυθίας.