-Είστε ένας άνθρωπος πολυταξιδεμένος. Πόσο εύκολα καταφέρνει ο άνθρωπος να ταξιδέψει πέρα από τα όρια που του επιβάλλουν πρώτον ο ίδιος του ο εαυτός και δεύτερον οι κοινωνικές συμβάσεις που οφείλει, ως μέλος μιας ομάδας, να υπηρετεί;
Πιστεύω ότι για κάποιους ανθρώπους το ταξίδι είναι απλώς στη φύση τους και δεν μπορούν να μην ταξιδεύουν. Γι? αυτούς τους ανθρώπους δεν μπαίνει ζήτημα ευκολίας η δυσκολίας, είναι απλώς μια ζωτική ανάγκη που πρέπει να ικανοποιηθεί. Ο ταξιδιώτης μέσα από το ταξίδι αναπνέει πνευματικά, τόσο άμεση ανάγκη είναι. Καλώς ή κακώς, ανήκω σε αυτή τη κατηγορία?

-Η επαφή σας με την κρητική μουσική ξεκίνησε την δεκαετία του ?70, έχοντας την ευκαιρία να συνεργαστείτε με τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της. Αλήθεια, πως αντιμετώπισαν ο Νίκος Ξυλούρης και ο Κώστας Μουντάκης έναν Ιρλανδό που επιθυμούσε να μυηθεί στα μυστικά της κρητικής λύρας;
Με αντιμετώπισαν με το θετικότερο τρόπο, αλλά αυτό λέει περισσότερα για τη δική τους αξία παρά για τη δική μου. Ήταν και οι δυο υποδειγματικές περιπτώσεις ευγένειας και καλοσύνης. Θετικοί και γενναιόδωροι άνθρωποι με όλη τη σημασία της λέξης.

-Από το 2003 είστε καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσικού Εργαστηρίου ?Λαβύρινθος? στο Χουδέτσι Ηρακλείου. Πώς υποδέχτηκε η τοπική κοινωνία μια πρωτοβουλία ενσωμάτωσης των μουσικών παραδόσεων άλλων λαών στην ισχυρή μουσική παράδοση της Κρήτης;
Οι άνθρωποι του χωριού είδανε καταρχήν κάτι που έφερε κόσμο και ζωντάνια στο χωριό τους. Αυτό ήταν και σημαντικό και θετικό για αυτούς. Καθ? οδόν ανακάλυψαν τη πολυπολιτισμική διάσταση του όλου εγχειρήματος και απ? ό,τι φαίνεται, και αυτή τούς είναι κάτι το ευχάριστο. Πιστεύω ότι όταν συναντιόνται διαφορετικοί άνθρωποι που έχουν ωστόσο την αίσθηση και οι δυο ότι έχουν και να προσφέρουν και να πάρουν πράγματα από τη συνάντηση αυτή, τα προβλήματα που συχνά προκύπτουν από τη διαφορετικότητα δεν προκύπτουν. Τεράστια σημασία έχει αυτό, και οι δυο να αισθάνονται ότι έχουν να προσφέρουν και να πάρουν κάτι από τη συνάντηση.

-Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε η ακύρωση όλων των σεμιναρίων που είχαν προγραμματιστεί από το Μουσικό Εργαστήρι Λαβύρινθος για το καλοκαίρι του 2009, λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Τι μπορεί να αποκαλύπτει η αδυναμία υποστήριξης της μουσικής παράδοσης για τη μουσική παιδεία και την πολιτισμική στάθμη ενός τόπου;
Το θέμα αυτό είναι πολύπλοκο και έχει πολλές πτυχές. Καταρχήν, το πρόβλημα που προέκυψε σε μας δεν οφειλόταν σε κάποια εγκληματική αδιαφορία κάποιων χοντρόπετσων πολιτικών. E? υπήρχε λίγο και από αυτή τη διάσταση αλλά το κυριότερο πρόβλημα πήγαζε από τη λανθασμένη αντίληψη κάποιων φορέων της «ανάπτυξης» ότι εγχειρήματα που γεννιούνται μέσα από Ευρωπαϊκά προγράμματα μπορούν να συντηρηθούν διαχρονικά με αλλεπάλληλα Ευρωπαϊκά προγράμματα. Αυτό δεν γίνεται. Η συνέχεια είναι υπόθεση των τοπικών και εθνικών πόρων. Εάν δεν είναι διατεθειμένοι οι διαχειριστές αυτών να μεριμνήσουν για τη συνέχεια των εγχειρημάτων που διατυμπανίζουν ως έργα τους, ας μην τα βάλουν μπροστά καλύτερα. Δυστυχώς σχεδιασμός δεν υπάρχει, όλο σπασμωδικές κινήσεις βλέπουμε.  

-Σε μία συνέντευξή σας έχετε δηλώσει ότι για εσάς οι μουσικοί διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: «Σ? εκείνους που όλα όσα παίζουν, όλα όσα κάνουν και η όλη συμπεριφορά τους γενικά, είναι σαν να λένε ?κοίτα με? , και σ? εκείνους που όλα όσα θέλουν, όλα όσα κάνουν, με όλη την συμπεριφορά τους γενικά σου λένε ?άκου την? , δηλαδή σε παραπέμπουν στην μουσική για να ακούσεις κάτι όμορφο». Μιλήστε μας για τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους που αφιερώνονται στη μουσική.
Λέγοντας αυτό, ήθελα να επισημάνω τη διαφορά ανάμεσα στον μουσικό που βλέπει τη μουσική ως όχημα της δικής του ανάδειξης και του μουσικού που αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υπηρέτη της μουσικής. Στην εποχή μας δυστυχώς η μουσική συχνά δεν είναι παρά μόνο ένα μέσον για να αναδειχθούν κάποιοι άνθρωποι, πεινασμένοι για προβολή, σε αυτό που λέμε «σταρς», «αστέρες». Αυτή η διαδικασία δεν ξέρω ποιες ανάγκες μπορεί να καλύπτει και για ποιους ανθρώπους, πάντως δεν έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματική τέχνη της μουσικής. Η μουσική είναι κάτι το πάρα πολύ μεγάλο και πάρα πολύ βαθύ και δεν χωράει τέτοιες φαιδρές προσεγγίσεις. Όποιος έστω υποψιάζεται τις πραγματικές διαστάσεις και το πραγματικό βάθος της μουσικής, είναι υπερευχαριστημένος με το ρόλο του ταπεινού υπηρέτη αυτής.  Εάν κοιτάξουμε σε αρχαίους πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο θα δούμε ότι η μουσική ήταν κάτι το ιερό για αυτούς και η δημόσια εκτέλεσή της απαιτούσε μεγάλη αίσθηση ευθύνης από τον μουσικό.  Δεν είναι παίξε - γέλασε να είσαι μουσικός, ο μουσικός δεν είναι αυτό που θέλει να μας πει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός, ένας διασκεδαστής απλώς. Ο πραγματικός του ρόλος είναι του ψυχαγωγού με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Ακόμα και αυτή η λέξη ψυχαγωγία έχει χάσει εντελώς το νόημά της σήμερα. Λέγοντας «αίθουσα ψυχαγωγίας», εννοούμε τα μπιλιάρδα και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Εάν αυτά είναι ψυχαγωγία, τότε αλλοίμονό μας. Πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό να ξαναανακαλύψουμε κάποια πράγματα που οι σύγχρονες κοινωνίες έχουν χάσει. Ένα από αυτά είναι η μουσική. Δυστυχώς, ο μέσος σύγχρονος άνθρωπος δεν έχει ιδέα τι στην πραγματικότητα είναι η μουσική και πόσο ωφέλιμη θα μπορούσε να ήταν για αυτόν. Η πλειοψηφία των ίδιων των μουσικών δεν έχει ιδέα! Πάντως το σίγουρο είναι ότι μουσική δεν είναι όλο αυτό το ανοσιούργημα που προωθεί η σύγχρονη εμπορική βιομηχανία της διασκέδασης.